რუსეთის პრეზიდენტი ვლადიმირ პუტინი მზარდი ზეწოლის ქვეშ ექცევა, რადგან რუსეთი უკრაინაში წინსვლას ვერ ახერხებს და სულ უფრო მეტი ნიშანი მიუთითებს, რომ პუტინის გარემოცვაში აცნობიერებენ: მან რუსეთი „სიკვდილის სპირალში“ შეიყვანა.
ასე აფასებს ვითარებას გლენ კორნი, აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს (CIA) ყოფილი უფროსი აღმასრულებელი, რომელიც პუტინის მმართველობის პერიოდში რუსეთში მუშაობდა.
„მე ყოველთვის ვამბობ: რუსები უკიდურესად გამძლე ხალხია, თუმცა მათ აქვთ გარდატეხის წერტილი. ადრე თუ გვიან, პუტინის გარემოცვის გამძლეობაც შეირყევა. რაც უფრო მეტად იზარალებენ ისინი და დაინახავენ, რომ მათი შვილების მომავალი ნადგურდება, მით უფრო მალე მიაღწევენ კრიტიკულ ზღვარს”, ამბობს კორნი INDEPENDENCE AVENUE MEDIA-სთან ინტერვიუში.
კორნის შეფასებით, უკრაინაში ომის დაწყებით პუტინმა საკუთარი მემკვიდრეობა გაანადგურა, ხოლო მის საფასურს დღეს სულ უფრო მეტად რუსეთის ელიტა იხდის. მისი თქმით, პუტინის რეჟიმისთვის ყველაზე დიდი საფრთხე ეკონომიკური მდგომარეობის გაუარესებაა.
„სულ უფრო მეტი ადამიანი აცნობიერებს, თუ რა უჯდება რუსეთს ეს ომი და ნათლად ხედავს იმ სტრუქტურულ, გრძელვადიან შედეგებს, რაც ქვეყანას მომავალში ელის”, ამბობს ის.
კორნის თქმით, შეერთებულმა შტატებმა თავიდან უნდა აირიდოს 1990-იანი წლების დასაწყისის შეცდომები და მზად იყოს იმ ადამიანებთან დიალოგისთვის, რომლებიც შესაძლოა პუტინის შემდეგ რუსეთის ხელისუფლებაში აღმოჩნდნენ.
მისი შეფასებით, აშშ-ის პრეზიდენტი დონალდ ტრამპი უნიკალურ პოზიციაშია პუტინზე ზემოქმედებისთვის და შეუძლია კრემლზე ზეწოლა გააძლიეროს — პერსპექტივა, რომელსაც მოსკოვში სერიოზულად აღიქვამენ.
„ჩემი აზრით, მას კარგად ესმის, რომ არც ისეთი პოპულარული და ძლევამოსილია, როგორის ჩვენებასაც მსოფლიოსთვის ცდილობს. ეს სისტემა უკიდურესად სასტიკია, სადაც ნებისმიერ წამს ყველაფერი შეიძლება თავზე ჩამოექცეს, რაც მისთვის უმძიმესი დარტყმა იქნება”, ამბობს კორნი.
ინტერვიუ ჩაწერილია 26 მაისს, რედაქტირებულია სიცხადისა და ლაკონურობისთვის.
კირილ სუხოტსკი, INDEPENDENCE AVENUE MEDIA: სახელმწიფო მდივანმა მარკო რუბიომ, ახლახან განაცხადა, რომ რუსეთის ომი უკრაინაში, ვერც ერთი მხარის — ვერც რუსეთისა და ვერც უკრაინის —კლასიკური სამხედრო გამარჯვებით ვერ დასრულდება. იზიარებთ ამ მოსაზრებას? ფიქრობთ, რომ ეს ახლა ომი ჩიხშია, სადაც სამხედრო თვალსაზრისით ვერავინ გაიმარჯვებს?
გლენ კორნი, აშშ-ის ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს (CIA) ყოფილი უფროსი აღმასრულებელი: უკრაინელებს დიდი ხანია გაცნობიერებული აქვთ, რომ მათ არ სურთ ამ ომის გაგრძელება. მათ ხომ არ დაუწყიათ ეს ომი, არა? ომი რუსეთმა დაიწყო. ასე რომ, ვფიქრობ, მარკო რუბიო მართალია. თუმცა, საჭიროა ვლადიმირ პუტინი დარწმუნდეს, რომ სამხედრო თვალსაზრისით, ის ამ ომს ვერ მოიგებს და მის დასასრულებლად კომპრომისზე წასვლა მოუწევს.
მოსკოვს არ სურს, ომის დასასრულებლად მნიშვნელოვან კომპრომისზე ან დათმობაზე წავიდეს. უკრაინელების მზაობა კი, სისხლისღვრის შესაჩერებლად დათმობაზე წასულიყვნენ, არაერთხელ მინახავს. ასე რომ, როდესაც აშშ-ის პრეზიდენტი ამბობს, რომ მას ომის დასრულება სურს, ვფიქრობ, აქ [უკრაინაში] ბევრს ეს, ალბათ, ყველაზე მეტად სურს, რადგან მათ ყველაზე მეტად იზარალეს. თუმცა, მათ ისიც კარგად ესმით, რომ არ აპირებენ კაპიტულაციას და პუტინისთვის ყველაფრის დათმობას — არც მოსკოვის მიერ წამოყენებული პირობებით დანებებას აპირებენ, რადგან ამის საჭიროებას ვერ ხედავენ.
ისინი [უკრაინელები] ტაქტიკურად იმარჯვებენ. რუსებს დიდ ზიანს აყენებენ და საკუთარ პოზიციებს ინარჩუნებენ. გასული წლის დეკემბერში, ვაშინგტონში იყვნენ ადამიანები, რომლებიც ამბობდნენ, რომ უკრაინის ფრონტი ჩამოიშლებოდა და ისინი დათმობებზე უნდა წასულიყვნენ, რათა ეს ყველაფერი მანამ დაესრულებინათ, სანამ შანსი ჯერ კიდევ ჰქონდათ.
ვფიქრობ, მათ კიდევ ერთხელ დაამტკიცეს, რომ შეუძლიათ ამის კეთება, რომ ისინი რეალურად ბევრად უკეთეს პოზიციაში არიან, ვიდრე ამას ვაშინგტონსა და ევროპაში ფიქრობდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი გაცნობიერებულად აცხადებენ, რომ საბრძოლო მოქმედებების შეწყვეტა სურთ და მზად არიან გარკვეული დათმობებისთვის, ისინი არ აპირებენ აბსოლუტურად ყველა იმ დათმობაზე წასვლას, რასაც პუტინი ითხოვს. ჩვენ კი მხარი უნდა დავუჭიროთ მათ, რათა ეს არ მოუწიოთ.
სუხოტსკი: ამავდროულად, დასავლურ პრესაში ვხედავთ ცნობებს კრემლის ანონიმურ წყაროებზე დაყრდნობით, რომ ვლადიმირ პუტინს გულწრფელად სჯერა, რომ ამ ომის მოგება და მიმდინარე წლის ბოლოს კიდევ ერთი შეტევის წამოწყება შეუძლია. თქვენ მოსკოვში მუშაობდით. ალბათ, ბევრზე მეტი იცით იმის შესახებ, თუ როგორ მუშაობს ვლადიმირ პუტინის კარი კრემლში. შეუძლია ვინმეს მისი დარწმუნება იმაში, რომ ამ ომს ვერ მოიგებს? რადგან ის, როგორც ჩანს, ყველაფრის მიუხედავად ომის გასაგრძელებლადაა განწყობილი.
კორნი: ვფიქრობ, პუტინი კარგა ხანია ინფორმაციულ ვაკუუმშია და სიმართლისგან სრულიად იზოლირებულია. ვფიქრობ, სწორედ ამიტომ დაუშვა მან 2022 წლის თებერვალში სტრატეგიული შეცდომა უკრაინაში შეჭრის მასშტაბების გაზრდით, რაც მას და რუს ხალხს ძვირად დაუჯდა — რუსების სიცოცხლის, რუსეთის ეკონომიკის, რომელიც ახლა ძალიან, ძალიან მძიმე მდგომარეობაშია და, რა თქმა უნდა, ქვეყნის რეპუტაციის თვალსაზრისით.
პუტინს, ალბათ, შეეძლო დაეტოვებინა მემკვიდრეობა, როგორც ლიდერს, რომელიც რუსეთს 1990-იანი წლების ქაოსის შემდეგ ფეხზე წამოდგომაში დაეხმარა — რომ შეეწყვიტა თავისი აგრესია ან არ წამოეწყო ეს აგრესია, ის შესაძლოა კრემლიდან ოდესღაც წასულიყო როგორც ადამიანი, ვინც რუსეთისთვის კარგი საქმე გააკეთა.
ვფიქრობ, ახლა სრულიად ნათელია, რომ მან რუსეთი ერთგვარ სიკვდილის სპირალში შეიყვანა. ასე რომ, ვფიქრობ, მის მემკვიდრეობას მომავალში შეაფასებენ, როგორც ლიდერის სრულ კრახს, რომელიც გადაწყვეტილებებს საკუთარი ეგოს და ძალაუფლების წყურვილიდან გამომდინარე იღებდა.
მის გარშემო მყოფი ადამიანები კი, სამწუხაროდ, არ არიან განწყობილნი მისთვის სიმართლის სათქმელად. ეს არის ის, რაც მე დავინახე. თუმცა, ვფიქრობ, არსებობენ ადამიანები, ვისაც მასზე გავლენის მოხდენა შეუძლიათ.
ვფიქრობ, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანი ახლა ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტია. ვფიქრობ, თუ პრეზიდენტი ტრამპი ახლა პუტინს ნათლად დაანახებს, რომ ყელში ამოუვიდა, რომ დაიღალა შეცდომაში შეყვანით, დაიღალა პროცესის გაჭიანურებით, ეს ძალიან, ძალიან ძლიერ სიგნალს გაუგზავნის პუტინსა და მის გარემოცვას. ისინი ძალიან, ძალიან შეშფოთდებიან იმით, რომ შეერთებული შტატები მთელ თავის წონას უკრაინის მხარდაჭერას დაუთმობს და ჩვენ სანქციებს გავამკაცრებთ. ასე რომ, მე ნამდვილად ვფიქრობ, რომ არსებობს ხმა, რომელსაც ის მოუსმენს.
სუხოტსკი: ფიქრობთ, რომ ტრამპი ამას გააკეთებს? თქვენი აზრით, რამდენად სცემს პატივს კრემლი და ვლადიმერ პუტინი ამერიკის პრეზიდენტის ინსტიტუტს, პრეზიდენტ ტრამპს? ისინი ამერიკას თავიანთ ნომერ პირველ მტრად მიიჩნევენ. როგორ ფიქრობთ, მოუსმენენ მას?
კორნი: ვფიქრობ მოუსმენენ, რადგან რუსებს ესმით, როცა მოქმედებას ხედავენ. გავიხსენოთ გასული წლის ოქტომბერი, როდესაც პრეზიდენტმა ტრამპმა მოთმინება დაკარგა და [რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრ სერგეი] ლავროვის აგრესიული ქცევისა და მისი ზოგიერთი განცხადების გამო ბუდაპეშტში ვიზიტი გააუქმა [რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ ვაშინგტონს გაუგზავნა მემორანდუმი, სადაც ხაზგასმით აღნიშნავდა, რომ მისი მაქსიმალისტური მოთხოვნები არ შეცვლილა]. მან თქვა, დროს ტყუილად არ დაკარგავდა. შემდეგ კი მათ რუსულ ენერგოკომპანიებს დამატებითი სანქციები დააწესეს.
ჩემი შეფასებით, ამას რუსებში პანიკა მოჰყვა. პუტინმა, სიტუაციის გამოსასწორებლად, სასწრაფოდ გამოგზავნა [თავისი წარმომადგენელი] კირილ დმიტრიევი ვაშინგტონში. ვფიქრობ, ეს არის ნიშანი იმისა, რომ რუსებს ეშინიათ — თუ აშშ გააორმაგებს სანქციებს და სხვა ზომებს მიიღებს უკრაინელების დასახმარებლად, ეს პუტინისთვის ძალიან, ძალიან ცუდი ნიშანი იქნება. ეს კიდევ უფრო გააუარესებს ეკონომიკურ მდგომარეობას. ეს დიდი ზეწოლა იქნება მის გარემოცვაზე და, სავარაუდოდ, მას მოსმენა მოუწევს.
სცემენ თუ არა პატივს აშშ-ის პრეზიდენტის ინსტიტუტს? ვფიქრობ, საბოლოო ჯამში, დიახ, რადგან მათ ესმით, რომ შეერთებული შტატები კვლავ მსოფლიოში ყველაზე ძლიერი სახელმწიფოა. და როდესაც ჩვენ ზომებს ვიღებთ, ამას შეიძლება სერიოზული შედეგები მოჰყვეს. მათ ნახეს პრეზიდენტის ქმედებები ვენესუელაში. მათ ნახეს მისი გადამწყვეტი მოქმედება ირანში. მე არ ვგულისხმობ იმას, რომ ვერტმფრენს გავგზავნით კრემლიდან ვინმეს მოსატაცებლად. მაგრამ, თუ ისინი დაინახავენ, რომ ჩვენ გამოვიჩენთ სიმტკიცეს, რაც მათ კიდევ უფრო მეტ ეკონომიკურ დაძაბულობასა და იზოლაციას მოუტანს, ეს იქნება ძალიან, ძალიან ძლიერი გზავნილი, რომლის მოსმენაც, ჩემი შეფასებით, მათ მოუწევთ.
სუხოტსკი: თქვენთვის სრულიად ნათელია, რომ ვლადიმირ პუტინმა საკუთარი მემკვიდრეობა გაანადგურა და რუსეთი სიკვდილის სპირალში შეჰყავს. სავარაუდოდ, ამას თავად ვერ აცნობიერებს. მაგრა, რაც შეეხება ადამიანებს კრემლში, ვისაც ჩვენ „რუსულ ელიტას“ ვუწოდებთ, ისინი ამას აცნობიერებენ? რას ფიქრობთ, როგორ შეიძლება მათ ამის გადაჭრა სურდეთ?
კორნი: დარწმუნებული ვარ, პუტინის გარშემო არიან ადამიანები, ვინც ამას აცნობიერებენ. მათ ეშინიათ. რუსეთში შექმნილი სისტემა ისეთია, რომ ყველას ყველასი ეშინია. ეს არის მთელი იდეა — არავის შეუძლია ვინმეს ენდოს. თუ ერთი ადამიანი დაიწყებს ბუტბუტს ან უკმაყოფილების გამოხატვას, ის შეიძლება ძალიან სწრაფად დაისაჯოს.
ზღვარი, როდესაც ადამიანების უკმაყოფილება პიკს მიაღწევს, რასაც მოჰყვება მწვავე პროტესტი ან იმ პირთა ერთობლივი, შეთანხმებული მოქმედება, რომლებიც გადაწყვეტენ, რომ მოთმინების ფიალა აივსო. დარწმუნებული ვარ, პუტინს ამის ძალიან ეშინია, რადგან რუსეთის ისტორიიდან ვიცით, რომ მსგავსი პრეცედენტები უკვე ყოფილა — როდესაც მეფის ან კომუნისტური პარტიის ლიდერის გარემოცვა აცნობიერებდა, რომ პროცესები სავალალო მიმართულებით ვითარდებოდა, მათ ცვლილებები მოინდომეს და განახორციელეს კიდეც. ასე რომ, პუტინს ეს საფრთხე კარგად აქვს გაცნობიერებული. დარწმუნებული ვარ, მან ეს ისტორია შესანიშნავად იცის.
სუხოტსკი: გაგიკვირდებოდათ, თუ ახლო მომავალში პუტინის რეჟიმი ჩამოიშლებოდა? ცოტა ხნის წინ ვესაუბრეთ უკრაინაში შეერთებული შტატების ყოფილ ელჩს, ჯონ ჰერბსტს, რომელმაც თქვა, რომ პუტინის რეჟიმი ნამდვილად დასუსტებულია და არ გაუკვირდებოდა თუ ის ხვალ ან 18 თვეში ჩამოიშლებოდა.
კორნი: ეს არ გამიკვირდებოდა, ვფიქრობ ყველაფერი შესაძლებელია. 1991 წელს იყვნენ ადამიანები, რომლებიც ვერ ხედავდნენ, რომ საბჭოთა სისტემა დასასრულს უახლოვდებოდა და ბევრი დასავლელი დამკვირვებლისთვის, ის ძალიან სწრაფად ჩამოიშალა. 1917 წელს, როდესაც მეფეს გადადგომა მოუწია, როდესაც გვქონდა თებერვლის რევოლუცია, როდესაც ადამიანები მასობრივად გავიდნენ ქუჩაში, ხალხი ამას არ ელოდა, ვფიქრობ, იმ დროს, მათ შორის არც მეფე, და მერე ეს ძალიან სწრაფად მოხდა.
მე ყოველთვის ვამბობ: რუსები უკიდურესად გამძლე ხალხია, თუმცა მათ აქვთ გარდატეხის წერტილი. ადრე თუ გვიან, პუტინის გარემოცვის გამძლეობაც შეირყევა. რაც უფრო მეტად იზარალებენ ისინი და დაინახავენ, რომ მათი შვილების მომავალი ნადგურდება, მით უფრო მალე მიაღწევენ კრიტიკულ ზღვარს. ისინიც ჩვეულებრივი ადამიანები არიან — არავითარი ზებუნებრივი ძალა მათ არ შესწევთ და მათი გამძლეობაც არ არის უსაზღვრო. ჩემი აზრით, პუტინი კვლავინდებურად ბოროტად იყენებს რუსი ხალხის გრძელვადიან ინტერესებს და ვფიქრობ, რუსეთში ამას სულ უფრო მეტი ადამიანი აცნობიერებს.
სუხოტსკი: როგორ ფიქრობთ, რამდენად შორს ვართ ამ გარდატეხის წერტილიდან?
კორნი: ამის პროგნოზირება ძალიან რთულია. არ მინდა გადაჭარბება, რადგან ადამიანები 2022 წელსაც პროგნოზირებდნენ, [შემდეგ კი] 2023 წელს, როდესაც უკრაინელებს ძალიან წარმატებული კონტრშეტევა ჰქონდათ, რომ რუსეთი ჩამოიშლებოდა. ეს ძალიან, ძალიან რთულად პროგნოზირებადია. ასე რომ, მე ამის იმედად არ ვიქნებოდი.
ვფიქრობ, რისი იმედიც უნდა გვქონდეს, არის მედეგობა დასავლეთის შიგნით, თანმიმდევრული გზავნილები და თანმიმდევრული ძალა რუსეთის აგრესიის წინააღმდეგ. ასე რომ, თუ სიტუაცია შეიცვლება, ჩვენ მზად უნდა ვიყოთ ამით სარგებლის მისაღებად და ვინც არ უნდა იყოს რუსეთის ახალი ხელმძღვანელობა, მათთან ძალიან სწრაფად და ეფექტურად უნდა დავამყაროთ კონტაქტი, რათა ვცადოთ უკეთესი პოზიციის დაკავება იმ ურთიერთობაში, რომელიც გვექნება, როდესაც პუტინი წავა.
მაგრამ, პირადად მე არ მიმაჩნია გონივრულად იმის თქმა, რომ ეს ხვალ ან მომავალ კვირას მოხდება. ეს ძალიან, ძალიან რთული სიტუაციაა. ეს შეიძლება ხვალ მოხდეს, მაგრამ შეიძლება კიდევ 10 წელი გაგრძელდეს.
გავიხსენოთ ფიდელ კასტროს გამოცდილება კუბაში. იყვნენ ადამიანები, რომლებიც წინასწარმეტყველებდნენ, რომ ის მიდიოდა, რომ კვდებოდა. მან კი უამრავ პრეზიდენტს გაუძლო. ასე რომ, ჩვენ გვჭირდება მედეგობა, ჩვენ ფსონი მედეგობაზე უნდა დავდოთ.
სუხოტსკი: რა არის მთავარი ბერკეტი ზეწოლის, რასაც პუტინი და მისი რეჟიმი განიცდის, თუნდაც შიდა წრეში, საკუთარ ელიტაში? საიდან შეიძლება იფეთქოს უკმაყოფილებამ, რა ნიშნებია ყურადსაღები?
კორნი: ვფიქრობ, ეს ეკონომიკაა — კერძოდ კი, რა ფასს იხდის ელიტა. რუსეთის სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსმა ომისგან გარკვეული სარგებელი კი ნახა, თუმცა სამოქალაქო ეკონომიკა მძიმე მდგომარეობაშია. ჩვენ ვხედავთ მოსახლეობის მზარდ უკმაყოფილებას ისეთ სფეროებში, როგორიცაა განათლება, ჯანდაცვა, სოციალური უზრუნველყოფა და ინფრასტრუქტურა. სულ უფრო მეტი ადამიანი აცნობიერებს, თუ რა უჯდება რუსეთს ეს ომი და ნათლად ხედავს იმ სტრუქტურულ, გრძელვადიან შედეგებს, რაც ქვეყანას მომავალში ელის.
ასე რომ, მთავარი ფაქტორი მაინც ეკონომიკაა — კრემლზე ფინანსური და ეკონომიკური ბერკეტებით ზეწოლა, რაც მას აიძულებს ან შეაჩეროს ეს აგრესია, ან სრულ კოლაფსამდე მივიდეს. ვფიქრობ, სწორედ ამის უნდა ეშინოდეს პუტინს ყველაზე მეტად.
სუხოტსკი: როგორ უნდა ემზადებოდეს შეერთებული შტატები რუსეთში შესაძლო მოვლენების განვითარებისთვის, რაც არ უნდა იყოს ისინი?
კორნი: ვფიქრობ, ჩვენ იმაზე უკეთ უნდა ვიმოქმედოთ, ვიდრე ეს 1990-იანი წლების დასაწყისში გავაკეთეთ და მზად ვიყოთ ხალხთან კონტაქტისთვის. ჩვენ უნდა შევისწავლოთ აბსოლუტურად ყველა, ვინც შეიძლება ახლა ხელისუფლებაში მოვიდეს.
ჩვენ მზად უნდა ვიყოთ იმ ადამიანებთან დიალოგისთვის, რომლებიც შესაძლოა ახლა ვაშინგტონში, გარკვეულ წრეებში, პოპულარობით არ სარგებლობენ. თუმცა, თუკი ქვეყნის მართვის სადავეებს ისინი აიღებენ ხელში და ჩვენ უკეთესი ურთიერთობის დამყარების შანსი მოგვეცემა, ეს ხელიდან არ უნდა გავუშვათ. იმას არ ვამბობ, რომ იდეალური პარტნიორობა გვექნება — აშშ-რუსეთის ურთიერთობები ყოველთვის დაძაბული იყო — მაგრამ, თუ შევძლებთ ამ ომის დასრულებას და მოსკოვთან ურთიერთობებში უფრო სტაბილურ ნიშნულს მივაღწევთ, წინასწარ უნდა ვიცოდეთ, ვინ არიან ეს ადამიანები და აშშ-ის მხრიდან რა სახის გზავნილებსა თუ ქმედებებზე ექნებათ მათ რეაგირება.
ამავდროულად, აუცილებელია ნატოელ პარტნიორებთან ერთიანობის დემონსტრირება გავაგრძელოთ. ვინც არ უნდა მოვიდეს კრემლის სათავეში პუტინის შემდეგ, ნათლად უნდა დაინახოს, რომ ამერიკისა და ევროპის ერთმანეთისგან განცალკევების მცდელობა კრახით დასრულდება.
ამის პარალელურად, ჩვენი ზოგიერთი მოკავშირის მხრიდან იქნება სერიოზული წნეხი, რათა მივაღწიოთ რუსეთის სრულ დეზინტეგრაციას. ჩვენ კი ახლავე უნდა ჩამოვყალიბდეთ: გვსურს თუ არა რუსეთის კოლაფსი და მისი დაშლა? თუ 1990-იანი წლების დასაწყისს გავიხსენებთ, ამ საკითხზე მაშინაც მწვავე დებატები და დიდი შეშფოთება იყო. მას შემდეგ, დღემდე, არსებობს მუდმივი შიში იმისა, თუ რა მოჰყვება რუსეთის რეჟიმის უეცარ ჩამოშლას.
ბუნებრივია, დაიწყება საუბრები ერაყის სცენარსა თუ სხვა ანალოგიებზე. თუმცა, არ უნდა დავივიწყოთ, რომ 1917 წლის შემდეგ, როდესაც რუსეთში სამოქალაქო ომმა იფეთქა, ეს იყო საშინელი, სისხლისმღვრელი დაპირისპირება, რომლის შესახებაც ამერიკელთა უმრავლესობამ ბევრი არაფერი იცის. ჩვენ კარგად გვსმენია პირველი და მეორე მსოფლიო ომების შესახებ, მაგრამ რუსეთის სამოქალაქო ომი კატასტროფული იყო როგორც მსხვერპლის რაოდენობით, ისე შიმშილობითა და იმ ყველაფრით, რაც მას მოჰყვა. ასე რომ, არ მგონია, ჩვენს ინტერესებში შედიოდეს ამ სურათის ხელახლა ხილვა.
მაგრამ, როგორც აღვნიშნე, ზოგიერთი მოკავშირე მაინც დაჟინებით მოითხოვს რუსეთის დაშლას, რადგან ეს ქვეყანა მათ მიმართ მუდმივად აგრესორ სახელმწიფოდ ქცევის მანკიერ წრეზე ტრიალებს. ჩვენ კი მოგვიწევს იმის გარკვევა, თუ როგორ ვმართოთ ეს წინააღმდეგობრივი ურთიერთობები მოკავშირეებთან.
სუხოტსკი: გლენ, როდესაც ადამიანები მოსკოვში, კრემლში არსებულ განწყობაზე საუბრობენ, ერთი სიტყვა მუდმივად მეორდება და ეს სიტყვა არის „შიში“. ჩვენ ვხედავთ ამ შიშის გარკვეულ ვიზუალიზაციას პუტინისგან, მის მიერ, შიდა წრეებში განსხვავებული აზრის ჩახშობასა და ინტერნეტის შეზღუდვაში. ჩვენ ისიც ვნახეთ, რომ ის წარმოუდგენლად დაცული ესკორტით გადაადგილდება. საიდან მოდის ეს შიში? არის ეს რაციონალური შიში? შეუძლია თუ არა დასავლეთს, ეს შიში რუსეთზე გავლენის მოსახდენად გამოიყენოს?
კორნი: ისტორიულად, ვფიქრობ, რუსი ლიდერები ტრადიციულად შიშის ქვეშ არიან, რადგან მათი ძალაუფლება არალეგიტიმურია. გზა, რომლითაც ისინი მართავენ, ეფუძნება სრულ კონტროლს. [საბჭოთა კავშირის ბოლო ლიდერმა მიხეილ] გორბაჩოვმა სცადა კონტროლის სისტემის შესუსტება და მან ძალაუფლება დაკარგა — სისტემა ჩამოიშალა. თუმცა, ეს არ იყო მხოლოდ ამის შედეგი, ეს ასევე იყო ეკონომიკისა და პოლიტიკის, წლების განმავლობაში, არასწორი მართვის შედეგი.
მაგრამ ვფიქრობ, რუსი ლიდერები ტრადიციულად — სწორედ ამიტომ ქმნიან ამ უსაფრთხოების სამსახურებს, ამ პრეტორიანულ გვარდიებს მათ დასაცავად — რადგან მათ ეშინიათ, ისინი ძალიან ქსენოფობიურები არიან. სამწუხაროდ, ბევრი რუსი ძალიან ქსენოფობია, რადგან ისინი თვლიან, რომ აქვთ გარედან თავდასხმების ძალიან მძიმე ისტორია.
კრემლმა ეს ძალიან ეფექტურად გამოიყენა თავის პროპაგანდაში, რათა დაერწმუნებინა ხალხი, რომ ნატო ცდილობს რუსეთში შეჭრას, რომ უკრაინა გამოიყენებოდა რუსეთში შესაჭრელად, რაც იყო სრული სიცრუე, ეს იყო სრული ფალსიფიკაცია. თუმცა, ეს პოულობს გამოძახილს ბევრ რუსში, რომლებიც ძალიან შეშფოთებულნი არიან.
მათ გაიარეს დიდი სამამულო ომის, მეორე მსოფლიო ომის გამოცდილება. მათ გაიარეს ნაპოლეონის გამოცდილება. ისინი ამაზე საუბრობენ, როგორც მონღოლთა უღელზე. ეს არის ის, რაც ისწავლება და მეორდება. ეს ბევრი, ბევრი რუსის ქვეცნობიერშია — გარე საფრთხის შიში.
არის ეს რეალისტური? — არ ვფიქრობ, რომ ასეა. ყოველთვის ვეუბნებოდი ჩემს რუს თანამოსაუბრეებს, შეერთებულ შტატებში არავის აქვს გეგმა რუსეთში შეჭრის და მისი დაიპყრობს. თუმცა, ხალხი ამაზე ძალიან ნერვიულობს და კრემლი ამას თავის პროპაგანდაში იყენებს. ისინი იყენებენ ქაოსის საფრთხეს.
იცით, ისინი უკან ბრუნდებიან, მათი ერთ-ერთი შიდა დეზინფორმაციული კამპანია გამიზნულია იმისთვის, რომ ხალხს უთხრას: თუ არ მიიღებთ ჩვენს ავტოკრატიას, თქვენ დაბრუნდებით იმ ქაოსში, რომელიც გვქონდა 1990-იან წლებში — რაც, როგორც ბევრ ჩვენგანს ახსოვს, ბევრი რუსისთვის ძალიან ქაოტური და მტკივნეული პერიოდი იყო, არა?
თუ ისევ შიშის ფაქტორს დავუბრუნდებით, რუსებს — და პირადად პუტინს — უამრავი სხვადასხვა შიში მართავს. ჩემი აზრით, მას კარგად ესმის, რომ არც ისეთი პოპულარული და ძლევამოსილია, როგორის ჩვენებასაც მსოფლიოსთვის ცდილობს. ეს სისტემა უკიდურესად სასტიკია, სადაც ნებისმიერ წამს ყველაფერი შეიძლება თავზე ჩამოექცეს, რაც მისთვის უმძიმესი დარტყმა იქნება. ეს კი მის მემკვიდრეობას სამუდამოდ წარუშლელ ლაქად დააჩნდება.
